Δεν πεινάει… μέχρι να δει το τοστ σου!

Η σκηνή είναι πάντα η ίδια: κάθεσαι. Ίσως για πρώτη φορά μέσα στη μέρα. Έχεις μπροστά σου ένα τοστ. Ένα απλό, τίμιο τοστάκι. Ζεστό. Λιωμένο τυρί. Ησυχία – σχετική.

Το παιδί περνάει και δηλώνει: «Δεν πεινάω.»

Εσύ, ενήλικος άνθρωπος, τον εμπιστεύεσαι. Κάνεις το λάθος. Και δαγκώνεις το τοστ σου.

Πέντε λεπτά μετά: «Μπορώ να φάω λίγο από αυτό;»

Και πριν απαντήσεις, το μισό έχει εξαφανιστεί. Το υπόλοιπο στάζει πάνω σου.

Ας δούμε λοιπόν το timeline της γονεϊκής αυταπάτης:

0’ λεπτά – “Δεν πεινάω”

Σου το λέει με σιγουριά. Το παίρνεις ως δεδομένο. Πιθανόν να του πρότεινες 5 διαφορετικά φαγητά πριν.

2’ λεπτά – Ξεκινάς να τρως

Είσαι ευτυχισμένος. Έχεις ξεγελάσει το σύμπαν. Είναι ήσυχα. Είναι ωραία.

5’ λεπτά – Το βλέμμα

Σε κοιτάει με εκείνο το μείγμα αθωότητας και υπολογισμού. Ξέρεις.

6’ λεπτά – “Να δοκιμάσω μόνο λίγο;”

Και μετά λίγο ακόμα. Και μετά "απλώς δώσ' μου το υπόλοιπο γιατί δεν το θες εσύ, έτσι μαμά;"

Συμπέρασμα: Κράτα πάντα back-up τοστ. Κράτα και τα όριά σου, αλλά... εντάξει. Είναι ωραίο που τελικά το μισό σου τοστ έγινε “μαζί”.

Αρκεί να θυμάσαι: την επόμενη φορά που θα πει “δεν πεινάω”, απόθεσε το φαγητό σου σε θυρίδα τραπέζης και κράτα το κλειδί.