Γονεϊκότητα… από τη Μυρσίνη

Μία από τις πιο βασανιστικές σκέψεις που έκανα όταν γέννησα την κόρη μου ήταν αν πράγματι έχω γίνει αληθινή μάνα. Αν η ιδιότητα γονέα είχε καταφέρει να είναι η πρώτη που με καθορίζει. Με λίγα λόγια: Αν η ευθύνη ήταν έτοιμη να με οδηγήσει στην θυσία. Έφτιαχνα στο μυαλό μου σενάρια τρομακτικά και προσπαθούσα να μαντέψω πώς να θα αντιδρούσα. Αν μας κυνηγούσαν εξωγήινοι, αν γινόταν σεισμός, αν μας πυροβολούσαν οι κακοί θα σκεφτόμουν να πιάσω το παιδί και να τρέξω ή απλώς να έφευγα τρέχοντας μόνη μου να γλιτώσω και θα ξεχνούσα ότι είμαι γονιός; Δεν είχε και πολύ σημασία γιατί συνήθως εξωγήινοι δεν βρίσκονται στον δρόμο μου, στους σεισμούς είμαι ψύχραιμη και κακοί δεν με έχουν πυροβολήσει ποτέ. Αλλά με βασάνιζε αυτή η απορία. Ξέρει το υποσυνείδητό μου ότι έχω γίνει μάνα; Έχει μάθει το ένστικτό μου να συμπεριφέρεται σαν γονέας; Όσο έφτιαχνα αυτά τα απίθανα σενάρια στο μυαλό μου, τόσο κατέληγα ότι μέσα στην ταραχή μου θα έφευγα τρέχοντας μόνη μου από την απειλή και θα ξεχνούσα το παιδί στις φωτιές, στις σφαίρες, στα κύματα, στην καταστροφή.

Γονεϊκότητα… από τη Μυρσίνη

Αποφάσισα λοιπόν να αρχίσω να ρωτάω τους γύρω μου. Τις φίλες και τους φίλους που είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Σχεδόν όλοι μου απαντούσαν με φοβερή άνεση ότι «φυσικά» και θα έπιαναν πρώτα το παιδί να το γλιτώσουν και μετά θα έφευγαν. Βασανιζόμουν ακόμα παραπάνω. Έλεγα ότι μάλλον στον δικό μου εγκέφαλο κάτι δεν είχε ενεργοποιηθεί σωστά με την γέννα. Ότι δεν έχω γίνει πραγματικά μητέρα. Δεν ήμουν έτοιμη. Ήμουν μόνο ένα άτομο που κουβαλούσε και φρόντιζε ένα παιδί. Αισθανόμουν ελλιπής απέναντι σε όλους αυτούς τους ετοιμοπόλεμους γονείς. Και φυσικά αισθανόμουν φρικτά απέναντι στο παιδί μου που του έμελλε να έχει για μάνα ένα κτήνος.

Πόσες μητέρες κρύβεις μέσα σου & γιατί γίνεσαι η μητέρα σου;

Αυτές όλες οι σκέψεις δεν κράτησαν πολύ. Με κυρίευσαν εκεί τους πρώτους μήνες μετά την γέννα και μετά έφυγαν μόνες τους. Μαγικά. Και τελικά το παιδί μου μεγάλωσε, μεγάλωσαν και τα παιδιά των φίλων χωρίς ποτέ να μας επιτεθούν εξωγήινοι, να καεί το σπίτι μας, να πέσει το ταβάνι στο κεφάλι μας ή να μας πάρουν στο κυνήγι ένα μάτσο κακοί.

Και καμιά φορά προσπαθώ να καταλάβω γιατί με βασάνιζαν τότε τόσο πολύ αυτές οι σκέψεις. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε έγινε το κλικ και ενεργοποιήθηκε αυτό το σωστό κουμπί και έγινα αληθινός γονιός. Προσπαθώ να εξηγήσω αν όλοι οι άλλοι γονείς μου έλεγαν ψέματα ή αν εγώ δεν ήξερα την αλήθεια μου. Και η απάντηση είναι μάλλον ένας συνδυασμός όλων αυτών.

Γονεϊκότητα… από τη Μυρσίνη

Γιατί η γονεϊκή ιδιότητα δεν σου χαρίζεται ολόκληρη τη στιγμή που αποκτάς ένα παιδί. Την κατακτάς μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα, χρόνο με το χρόνο, αγκαλιά με την αγκαλιά. Η μητρότητα και η γονεϊκότητα είναι ένα μείγμα από πολλά. Και την κερδίζεις, δεν στην χαρίζουν. Και κυρίως δεν στην χαρίζει ένα παιδί. Ένα παιδί δεν σε κάνει γονιό επειδή απλώς είναι δικό σου. Η καθημερινή σχέση σου με αυτό και όχι η συγγενική είναι που καθορίζει τον ρόλο σου.

Έτσι μαθαίνεις πότε να κάνεις ένα βήμα μπρος για να μπεις μπροστά από το παιδί να το προστατεύσεις και πότε να κάνεις ένα βήμα πίσω, να το αφήσεις χωρίς να το καλύπτει η σκιά σου. Έτσι μαθαίνεις πώς να ασκείς την εξουσία που σου δίνει ο ρόλος του γονιού αλλά να αφήνεσαι να γίνεσαι και θύμα του παιδιού όποτε υπάρχει ανάγκη.

Γονεϊκότητα… από τη Μυρσίνη

Ξεκίνησα να γίνομαι γονιός κάπου στην εγκυμοσύνη. Και ακόμα μαθαίνω. Και θα πάψω να μαθαίνω την στιγμή που θα πεθάνω. Μέχρι τότε, ακόμα θα δοκιμάζομαι κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Και αν ποτέ έρθουν τελικά οι εξωγήινοι δεν θα μετράει μόνο αν θα σκεφτώ να σώσω το παιδί μου πριν σώσω τον εαυτό μου. Αλλά και αν η κόρη μου θα σκεφτεί να σώσει εμένα ή κάποιον άλλον πριν σώσει την ίδια. Γιατί και εκεί κρίνεται ένας γονέας. Να δίνει ατελείωτη αγάπη αλλά και να διδάσκει το παιδί να δίνει την ίδια ατελείωτη αγάπη. Να μπορεί να γίνει θυσία και να μάθει και στο παιδί να θυσιάζεται για άλλους. Να παίρνει και να δίνει. Και να μην στερέψει ποτέ.

Μυρσίνη Λιοναράκη – Μητέρα

Τι σημαίνει καλός γονέας;