Γονεϊκότητα… Βλάστηση

Γονεϊκότητα… Βλάστηση

Του γάμου έπαθλο είναι τα παιδιά, της ώριμης απόφασης για κοινή πορεία στη ζωή. Πριν το διεκδικήσουμε, πρέπει να αφήσουμε τον δεσμό που ιδρύσαμε να δοκιμαστεί από τον χρόνο και από τις αναπόφευκτες δυσχέρειες της κοινής ζωής. Γιατί, αν ο δεσμός κοπεί, τα παιδιά θα είναι τα πρώτα θύματα της κακοτυχίας και της μωρίας των γονέων. Με την προϋπόθεση αυτή ως βασικό προαπαιτούμενο της γονεϊκότητας, μπορούμε να προχωρήσουμε και σε μερικές άλλες, βασικές παραμέτρους της.

Πολλοί γονείς διαπράττουν το βαρύ λάθος: να θέλουν και να επιμένουν τα παιδιά τους να εκτελέσουν το δικό τους πρόγραμμα ζωής, όχι εκείνο που αυτά έχουν συλλάβει και σχεδιάσει. Πατέρες και μητέρες έχουν κάποτε παράλογες απαιτήσεις από τα παιδιά τους: να σπουδάσουν, όχι για να υψώσουν το πνεύμα τους, παρά για να αποκτήσουν, με ένα καλό επάγγελμα, την καλύτερη κοινωνική θέση που έλειψε στους ίδιους· να ακουστούν, να τιμηθούν και να επαινεθούν μέσω των παιδιών τους.

Γονεϊκότητα… Βλάστηση

Η ασυνεννοησία μεταξύ γονέων και παιδιών στο ζήτημα αυτό οδηγεί σε δραματικές ρήξεις μέσα στην οικογένεια. Χρειάζεται, όχι μόνο μεγαλύτερη κατανόηση και πληρέστερη ενημέρωση, αλλά και διάθεση μιας αυτοθυσίας, για να παραδεχθούμε ότι το παιδί που γεννήσαμε ήρθε στον κόσμο, όχι γιατί μας το ζήτησε, αλλά γιατί εμείς το θελήσαμε· ότι, επομένως, έχει τα δικαιώματά του. Δικαιούται να γίνει πρόσωπο αυθυπόστατο, με τις δικές του ιδέες, τα δικά του όνειρα, τη δική του βούληση.

Πραγματικά, είναι δύσκολο να πειστούν οι γονείς να παραιτηθούν από μία αξίωση που – αν και δεν θέλουν να το ομολογήσουν – εκτός από τα τυχόν ευγενή της κίνητρα, κύρια ρίζα της έχει τον εγωισμό: να αποκτήσουν μέσω των παιδιών όσα εκείνοι δεν αξιώθηκαν στη ζωή τους. Συνακόλουθα, η διάθεση για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κατανόηση πρέπει να χαρακτηρίζει τις οικογενειακές σχέσεις, προσδίδοντας στη γονεϊκότητα την απαραίτητη ευελιξία. Η εξασφάλιση της δυνατότητας πολλαπλών επιλογών στο παιδί και όχι η υποχρεωτική συνέχιση της παράδοσης που δημιούργησαν οι γονείς θα του κατοχυρώσει την ευχέρεια για κριτική στάση και αντιμετώπιση των ποικίλων ζητημάτων της ζωής.

Γονεϊκότητα… Βλάστηση

Η ικανότητα του γονέα και ο ρόλος του ως φορέα κοινωνικοποίησης κρίνεται όχι μόνο από το πόσο πειθαρχημένα παιδιά θα δημιουργήσει, αλλά κυρίως από το πόσο θα καταφέρει να σταθεί δίπλα τους, να τα κατανοήσει, να μπει στον κόσμο τους. Κρίνεται από το αν και σε ποιο βαθμό κατάφερε να διαπλάσει ανθρώπους με κρίση, αλλά και σεβασμό, που δεν θα είναι υποχρεωτικός και διατακτικός, μα έκφραση μιας εσωτερικής ανάγκης. Άρα, στην εποχή μας το δύσκολο δεν είναι να γίνει κάποιος γονιός, αλλά το να σταθεί στο ύψος της αποστολής του και να δείχνεται αντάξιός της. Αυτή την εκδοχή γονεϊκότητας, λοιπόν, θα πρέπει να είχε κατά νου του ο ποιητής, θριαμβολογώντας στους παρακάτω στίχους:

Στα χέρια μας ακμάζουν τα παιδιά μας

Και παίζουν με την κόμη μας

Κι ακούνε τη λαλιά μας

Η κεφαλή μας ζη

Μαζί με τους κορμούς μας

Δόξα σε μας και τις γυναίκες μας

Και δόξα στα παιδιά μας.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα

[i] Αφιερώνεται στον Παύλο Σάρρα τον Νεότερο «τον θησαυρό μας», όπως λέει η γιαγιά του, που ευδοκίμως περαίωσε τις πανεπιστημιακές και μεταπτυχιακές του σπουδές στη Φιλολογία και πριν από λίγες ημέρες ολοκλήρωσε και τη στρατιωτική του θητεία, με το βλέμμα και τα φτερά του πλέον ανοιχτά στο μέλλον.