Μονο-γονεικότητα… από μια κόρη!

Στα μάτια μου μονο-γονεικότητα σημαίνει μια μαμά (ή ένας μπαμπάς σε άλλες περιπτώσεις) που τρέχει για όλα. Ξυπνάει το πρωί, ετοιμάζει τα παιδιά για το σχολείο, πηγαίνει στην δουλειά με την ψυχή στο στόμα και την σκέψη του να γυρίσει νωρίς στο σπίτι για να μην μείνουν πολύ τα παιδιά μόνα τους. Γυρίζει και τρέχει να τα διαβάσει, τα πάει στα Αγγλικά και μέτα στο γήπεδο, δεν φεύγει όμως περιμένει για να πανυγυρίσει για τα καλάθια τους στην προπόνηση, και να τα πάρει πίσω, να τους ετοίμασει το φαγητό, να στρώσει το τραπέζι και κάποια στιγμή να προλάβει να φάει.

Σε όλο αυτό, θα βρει χρόνο να σκεφτεί και το μπαμπά που δεν κάθεται πια μαζί τους στο τραπέζι, και θα στεναχωρηθεί, θα δακρύσει, ίσως θα τρέξει στο μπάνιο να κλάψει κρυφά από τα παιδιά, και θα γυρίσει πάλι πίσω μοιάζοντας δυνατή και άτρωτη.

Μονο-γονεικότητα … από μια κόρη!

Και μέσα στην καθημερινότητα με τους τρελούς ρυθμούς, θα βρει χρόνο να αγαπήσει πραγματικά και βαθιά, να φροντίσει ουσιαστικά, να προστατέψει και να συμβουλέψει, να μαλώσει και να φωνάξει όταν χρειαστεί. Θα βρει χρόνο να σκουπίσει τα παιδικά μάτια που κλαίνε, να γιατρέψει πληγές και να μένει εκεί για όσο χρειαστεί.

Και αν είσαι τυχερη, όπως εγώ, και έχεις την καλύτερη μαμά του κόσμου, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις… να ελπίζεις πως κάποια μέρα θα της μοιάσεις, και θα γίνεις και εσύ μια τέτοια μαμά.

Από την Γιάννα – Κόρη