Οι Πανελλήνιες μας φέρνουν πιο κοντά στα παιδιά μας

Ποιος από εμάς δεν θυμάται την περίοδο που έδινε Πανελλήνιες; Ποιος δεν ξυπνάει ακόμα μετά από δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια λουσμένος σε κρύο ιδρώτα όταν βλέπει στον ύπνο του ότι μπαίνει να δώσει μάθημα;

Ποιος θα ξαναέμπαινε στην διαδικασία αυτή;

Σίγουρα όχι εγώ. Ούτε επί πληρωμή.

Όταν ακούμε την λέξη «Πανελλήνιες» (ή Πανελλαδικές) μας έρχονται στο μυαλό πολλά, αλλά τίποτε που να σχετίζεται με την εκπαίδευση: άγχος, πίεση, κρίσεις πανικού, αϋπνίες, εμετοί από το στρες. Πράγματα που μόνο τραύματα μπορούν να αφήσουν σε ένα άτομο μόλις δεκαοχτώ χρονών. Καταλαβαίνουμε εύκολα πως κάτι πηγαίνει πολύ λάθος.

Παρόλα αυτά, δυστυχώς, οι Πανελλήνιες είναι ένας ψυχοφθόρος θεσμός που ισχύει εδώ και δεκαετίες και αναγκαστικά όλοι περνάμε. Ταλαιπώρησε εμάς και τώρα ήρθε η ώρα να ταλαιπωρήσει και τα παιδιά μας. Επειδή, όμως, αποτελούν ένα αναγκαίο κακό, θα πρέπει να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε. Η ζωή μας, άλλωστε, είναι γεμάτη από δαύτα και δεν μπορούμε να τους γυρίζουμε την πλάτη. Έτσι και αυτό.

Τι θα λέγατε αν σας έλεγα πως αυτό το αναγκαίο κακό είναι μια πολύτιμη ευκαιρία να έρθετε πιο κοντά στα παιδιά σας, να γνωριστείτε από την αρχή και επαναπροσδιορίσετε την σχέση σας; Βλέπετε, και από το μεγαλύτερο κακό, μπορούμε να βγάλουμε κάτι καλό με την σωστή ματιά και προσέγγιση.

Παρακάτω θα σας παραθέσω μια λίστα με όλα τα υπέροχα που συμβαίνουν σε αυτή την ιδιαίτερη περίοδο.

1. Ο γονέας ανακαλύπτει πως το παιδί του είναι ικανό για πράγματα στα οποία πίστευε ότι δεν θα ανταπεξέλθει.

Ορίστε ένα πολύ συχνό φαινόμενο: ο γονέας να θεωρεί μια δοκιμασία υπερβολικά απαιτητική για το παιδί του, με αποτέλεσμα να αγχωθεί και -φυσικά- στο τέλος να μεταδώσει το άγχος και τις αρνητικές αντιλήψεις στο παιδί του. Πιστεύει πως δεν θα αντέξει την ψυχολογική πίεση και τον φόρτο εργασίας. Αυτές οι συμπεριφορές εκδηλώνονται από πριν καν το παιδί πάει στο σχολείο. Πολλές φορές οι γονείς πιστεύουμε ότι αυτό είναι «too much» για το παιδί μας. Και μετά το βλέπουμε με έκπληξη να τα καταφέρνει. Έχετε σκεφτεί πως όλο αυτό είναι μια προβολή της δικής μας αντιμετώπισης πάνω στο παιδί; Δηλαδή επειδή κάτι δυσκόλεψε εμάς (ή δεν μας άρεσε ή βαριόμασταν), να θεωρούμε πως θα έχει την ίδια επίδραση στο παιδί μας!

Όμως ο κάθε άνθρωπος είναι ένα σύμπαν από μόνος του και δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τις καταστάσεις που μας αφορούν όλους. Οπότε συμβαίνει το εξής μαγικό: βλέποντας το παιδί μας να τα καταφέρνει ικανοποιητικά, ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με το γεγονός πως το παιδί μας δεν είναι καθρέφτης μας. Πως έχει άλλες δεξιότητες. Πως μάλιστα μπορούμε να πάρουμε και παράδειγμα από εκείνο στην αντιμετώπιση των καταστάσεων που εμείς δεν διατηρούμε την ψυχραιμία μας και το αντίστροφο. Οι Πανελλήνιες σηματοδοτούν την αρχή της ενήλικης ζωής του ανθρώπου και ο γονέας πρέπει πια να αρχίσει να το αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο και να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα αυτή.

2. Οι Πανελλήνιες είναι η τέλεια ευκαιρία για να αρχίσετε συζητήσεις.

Αν δεν το κάνετε ήδη, ήρθε η ώρα! Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που δεν παρέχει στους μαθητές επαγγελματικό προσανατολισμό, ψυχολογική υποστήριξη και μία εικόνα για το πώς θα είναι η ζωή μετά. Και εδώ έρχεστε εσείς να κάνετε αυτό που σας φέρνει ολοκλήρωση: να δώσετε στο παιδί σας τα εφόδια που χρειάζεται, μέσα από την δική σας ματιά, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα και τη δική του. Έχει φυσικά τεράστια σημασία να μην θυμίσουν αυτές οι συζητήσεις ανάκριση.

Σχεδιάζοντας το μέλλον του εφήβου με το NLP

Αν στα καλά καθούμενα πιάσετε το παιδί και αρχίσετε ερωτήσεις του τύπου «αποφάσισες ποια σχολή θα δηλώσεις πρώτη;», «τελικά τι δουλειά θέλεις να κάνεις;» και όλα αυτά τα ωραία, δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει κάποιο αποτέλεσμα. Σκεφτείτε τι κάνετε εσείς όταν θέλετε να συζητήσετε με κάποιον δικό σας για αυτά που σας απασχολούν: προετοιμάζεστε ψυχολογικά και κάνετε ΔΙΑΛΟΓΟ. Έτσι λοιπόν και σε αυτήν την περίπτωση, μπορείτε να επιλέξετε μια χρονική στιγμή που θα είστε και οι δύο χαλαροί και δεν θα έχετε υποχρεώσεις. Ενώ μια καλή επιλογή θα ήταν να πηγαίνατε κάπου έξω για να είναι το περιβάλλον ουδέτερο.

Προσπαθήστε να εστιάσετε στον συναισθηματικό και ψυχολογικό κόσμο του παιδιού σας. Να θυμάστε πάντα ότι εσείς είστε η μέγιστη στήριξή του. Παίζει υπέρτατο ρόλο το να νιώθουν πάντα ασφαλή να απευθύνονται σε εσάς όταν δεν είναι καλά ή όταν έχουν προβληματισμούς. Είναι βέβαιο ότι και στο μέλλον θα χρειαστούν πολλές φορές υποστήριξη, οπότε ΤΩΡΑ είναι η στιγμή για να δημιουργήσετε τις ιδανικές συνθήκες επικοινωνίας. Μη διστάσετε να δώσετε στο παιδί σας μία γενικότερη καθοδήγηση. Έχει έρθει η στιγμή να του εξηγήσετε κάπως καλύτερα πώς λειτουργεί η οικονομία και ο κόσμος, έτσι ώστε να προετοιμαστεί για το μέλλον του. Το τέλος των Πανελληνίων συχνά σηματοδοτεί την είσοδο σε κάποια σχολή, αλλά καλό είναι να δώσουμε και μια εικόνα για το μετά.

3. Το παιδί έχει την ευκαιρία να δει μια πιο «ανθρώπινη» πλευρά του γονέα και να νιώσει μεγαλύτερο δέσιμο.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας, μας βλέπουν σαν θεούς και μας έχουν ως πρότυπα. Ακόμα και στην εφηβεία που πολλές φορές αρχίζει το «κατηγορητήριο» για όλα αυτά που κάνουμε λάθος, στην πραγματικότητα συνεχίζουν και μας βλέπουν κάπως έτσι: άτρωτους, αψεγάδιαστους και παντοδύναμους. Οι Πανελλήνιες είναι μια ευκαιρία να αλλάξει αυτό.

Θα σκεφτείτε «μα γιατί να θέλω να καταρρίψω αυτή την εικόνα που έχει το παιδί μου για εμένα;». Όχι απλά να το θέλετε, αλλά επιβάλλεται να το κάνετε. Και ο λόγος είναι πολύ απλός: για να σταματήσει να θεωρεί ότι είστε άφταστοι και απροσέγγιστοι και έτσι να καταφέρει να μην νιώθει απαίσια όταν αποτυγχάνει. Μάλιστα, καλά ακούσατε! Ένα μεγάλο μέρος της απογοήτευσης των παιδιών όταν κάτι δεν πάει όπως το ήθελαν οφείλεται στην σύγκριση των εαυτών τους με εσάς. Σκέφτονται πως «η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ποτέ δεν θα το πάθαιναν αυτό» ή «αποκλείεται οι γονείς μου να έβαζαν τα κλάματα από το άγχος τους» και άλλα πολλά.

Έχει έρθει, λοιπόν, η ώρα να τους αποκαλύψετε πως κι εσείς έχετε αρνητικά συναισθήματα και αδυναμίες. Πως κι εσείς είχατε σε κάποια μαθήματα κατώτερο βαθμό από ό,τι περιμένατε. Πως εκείνη την ημέρα στις δικές σας Πανελλήνιες ξεχάσατε να γράψετε κάτι από το άγχος σας ή γιατί δεν διαβάσατε προσεκτικά την εκφώνηση με αποτέλεσμα να χάσετε μονάδες. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και πραγματικά αξίζει πού και πού να λέμε «δεν πειράζει». Ήρθε η ώρα να το μάθουν και εκείνα, μόνο καλό θα τους κάνει.

Συμμετοχή ή χειραγώγηση στις επιλογές του παιδιού;

4. Μπορείτε να ονειρευτείτε και να χτίσετε το μέλλον μαζί.

Είναι ώρα για νέες εμπειρίες. Οι Πανελλήνιες τελείωσαν, αλλά η ενήλικη ζωή μόλις αρχίζει. Ίσως το παιδί σας περάσει σε άλλη πόλη, ίσως θέλει να συγκατοικήσει με τον κολλητό του/ την κολλητή της αν πέρασαν στην ίδια περιοχή. Είναι ώρα για τις πρώτες συνταγές μαγειρικής, την πρώτη επιλογή επίπλων για το φοιτητικό σπίτι, την αποκωδικοποίηση της νέας περιοχής που θα στεγάσει την φοιτητική του ζωή. Και σε όλα αυτά μπορείτε να συμμετέχετε και να βοηθάτε (διακριτικά πάντα) και να αποκτήσετε νέες αναμνήσεις μαζί. Μην ξεχνάτε να βγάζετε φωτογραφίες και βίντεο. Κάποτε αυτές οι στιγμές θα αποτελούν την παρακαταθήκη σας.

5. Αποκαλύπτεται η πραγματική ουσία της γονικής αγάπης.

Πρόσφατα έκανα μία έρευνα για τους φόβους των μαθητών σε σχέση με τις Πανελλήνιες. Μία από τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις ήταν η παρακάτω: «φοβάμαι ότι θα απογοητεύσω τους γονείς μου» και κάποιοι συμπλήρωσαν «…που πληρώνουν τόσο καιρό φροντιστήρια για να τα πάω εγώ καλύτερα». Ήρθε η ώρα να τους δώσετε να καταλάβουν πως αυτές οι σκέψεις είναι άτοπες και ότι η περηφάνια που νιώθετε για εκείνα δεν έχουν σχέση με κανένα αποτέλεσμα καμίας εξέτασης.

Πρέπει να τους πείτε -και να το εννοείτε- ότι πάνω από όλα εσείς ενδιαφέρεστε να είναι χαρούμενοι και να μην απογοητεύονται οι ίδιοι. Ότι θέλετε να τους βλέπετε να χαμογελούν και να ευχαριστιούνται τη ζωή. Ότι τα χρήματα στα φροντιστήρια ήταν μια επένδυση για το μέλλον τους. Και δεν πρέπει να δουν σαν κάποια δοσοληψία (δώσατε χρήματα άρα εκείνα να σας δώσουν καλά αποτελέσματα), αλλά σαν μία αυτονόητη κίνηση που και εκείνα πρέπει να κάνουν για τα δικά τους παιδιά στην πορεία.Τα παιδιά πρέπει να σταματήσουν να φοβούνται για το πώς τα βλέπουμε εμείς, γιατί το μόνο που ζητούν από εμάς είναι αληθινή αγάπη και γνήσια αποδοχή. Και οφείλουμε να τους τα παρέχουμε.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού» όπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας. Δείτε τα καλά της υπόθεσης αυτής και βγείτε κερδισμένοι για μία ζωή.

Η μάθηση δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο!