“Θέλω να παίξω με την άμμο!” (μέχρι να ακουμπήσει πάνω μου)
Η σκηνή: ήλιος, θάλασσα, χαμόγελα. Το παιδί εντοπίζει έναν κουβά. “Θέλω να παίξω με την άμμο!” φωνάζει ενθουσιασμένο.
Εσύ, έμπειρος γονέας αλλά γεμάτος καλοκαιρινή ελπίδα, σκέφτεσαι: “Τέλεια. Θα κάτσω ένα λεπτό.”
Ξεκινά το σκάψιμο. Κάστρα, λαγούμια, νερό. Αλλά…
Timeline της καλοκαιρινής ανατροπής:
0’ λεπτά – Full enthusiasm.
Πιάνει την άμμο με τα δυο χεράκια. “Κοίτα μαμά! Το σπίτι της γοργόνας!”
2’ λεπτά – Το πρώτο σύρσιμο.
Κάπως η άμμος αγγίζει το μπρατσάκι. Στάζει ιδρώτας. Κολλάει η άμμος.
3’ λεπτά – “Δεν μπορώωω! Κολλάει πάνω μου!”
Φωνές. Τρίψιμο στα μάτια. Άμμος στο στόμα. “Βγάλ’ το τώραααα!”
4’ λεπτά – Εσύ: Είσαι βρεγμένος και γεμάτος άμμο, τρίβεις το παιδί με πετσέτα, φυσάς ελαφρά σαν τζίνι και λες λόγια αγάπης. Το παιδί: συνεχίζει να κλαίει.
5’ λεπτά – “Μπορώ να ξαναπαίξω με την άμμο;”
…
Συμπέρασμα:
Η άμμος είναι εχθρός και φίλος. Ο μεγάλος αντίπαλος και η απόλυτη αγάπη.
Όπως κάθε τι στη γονεϊκότητα: το παιδί θέλει κάτι, μέχρι να μην το θέλει, και μετά… το θέλει πάλι.
Κράτα κουβαδάκια, κράτα υπομονή. Και θυμήσου – εσύ δεν έχεις διακοπές. Εσύ είσαι οι διακοπές τους
