Webinar
Προτού αναπτύξουμε το θέμα σχετικά με την αποδοχή των δυσκολιών του παιδιού, ίσως χρειάζεται να διευκρινίσουμε τον ορισμό της λέξης «δυσκολία» . Στο λεξικόο ορισμός δίνεται ως: η μειωμένη ικανότητα για κάτι, η ιδιότητα του δύσκολου και το εμπόδιο που δημιουργείται από μια περίπλοκη ή δυσάρεστη κατάσταση. Σε άλλα, ορίζεται ως το πρόβλημα, η δυσλειτουργία, η ανικανότητα να κάνει κανείς κάτι τόσο γρήγορα ή τόσο καλά όσο θα γινόταν κανονικά από άλλους. Επίσης, πέρα από τους ορισμούς που μας δίνονται, είναι σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι ο κάθε άνθρωπος προσδίδει στις λέξεις δικό του νόημα με βάση το βίωμα ή την εν-τύπωση στο μυαλό του. Επομένως, αρχικά ίσως χρειαστεί να παρατηρήσει ο καθένας και να αποτυπώσει σε ένα χαρτί τι σημαίνει για εκείνον «δυσκολία».
Ίσως και να ακούμε ή να χρησιμοποιούμε αρκετές φορές μέσα στη μέρα τη λέξη δυσκολία σε διαφορετικά πλαίσια, για παράδειγμα δυσκολεύομαι να τα βγάλω πέρα, μαθησιακές δυσκολίες, δύσκολα τα πράγματα κ.α.. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να παρατηρήσετε πως (με ποιο τρόπο) και πόσες φορές συμπεριλαμβάνεται στις συζητήσεις σας τέτοιες εκφράσεις και σε ποιο πλαίσιο? Εμείς σε αυτό το live θα ασχοληθούμε με την αποδοχή πιθανών δυσκολιών όμως από μια διαφορετική οπτική. Στο γονεϊκό ρόλο ο όρος ίσως και να είναι συνυφασμένος με τις μαθησιακές δυσκολίες αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ωστόσο, ο όρος μαθησιακές δυσκολίες είναι σχετικά νεόφερτος (των τελευταίων δεκαετιών), και αφορά κυρίως τις δυσκολίες που υπάρχουν είτε στον προφορικό ή γραπτό λόγο, είτε ως συνδυασμό αυτών και παρουσιάζονται με μειωμένες σχολικές επιδόσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως και να συνυπάρχουν παραπάνω από μια δυσκολίες (συνοσηρότητα), ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις υπάρχουν και θέματα λειτουργικότητας-αυτοεξυπηρέτησης του ατόμου-παιδιού.
Από την άλλη πλευρά, η λέξη αποδοχή προερχόμενη από το ρήμα αποδέχομαι σημαίνει δέχομαι κάτι που μου προσφέρουν, συμφωνώ με κάτι. Όμως τι συμβαίνει όταν κάποιος γονιός βρεθεί μπροστά σε μια δυσκολία δική του ή του παιδιού του; Tι σκέψεις περνάνε από το μυαλό του σε μια πιθανή ενημέρωση για εκείνο; Πόσο έτοιμος είναι να αποδεχτεί και να ακούσει ενεργητικά;
Πιστεύω πως οι περισσότεροι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και χαιρόμαστε όταν ακούμε ωραία σχόλια και παρατηρήσεις για αυτά. Συνήθως όμως, τείνουμε να έχουμε περισσότερες προσδοκίες από τα ίδια, παραβλέποντας ορισμένες φορές τα δικά τους θέλω. Για παράδειγμα, σε μια πιθανή ενημέρωση του γιατρού ή εκπαιδευτικού, μπορεί να μας έρχονται στο μυαλό όλα όσα θα θέλαμε να ακούσουμε για το παιδί μας. Με αυτό τον τρόπο όμως προσανατολίζουμε τις σκέψεις μας προς μια κατεύθυνση η οποία αντιτίθεται στο παρόν. Οι περισσότεροι γονείς θέλουμε το «καλύτερο» για το παιδί μας. Όμως, ποια στάνταρ και πρότυπα έχουμε στο μυαλό μας; Μέσα από τις τηλεοράσεις και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζονται τα τέλεια πρότυπα. Το «τέλειο» παιδί, η «τέλεια» οικογένεια, ο «τέλειος» επαγγελματίας και ο τέλειος συνδυασμός. Ποιο είναι όμως το «τέλειο» και ποιος το καθορίζει; Άραγε το φτάνουμε κάποια στιγμή; Όταν λοιπόν, μπω σε έναν τέτοιο φαύλο κύκλο, η αποδοχή οποιαδήποτε δυσκολίας ή διαφορετικότητας είναι αρκετά μακριά από εμένα, και τότε το «πρόβλημα» γιγαντώνεται. Για να κατανοήσουμε σε βάθος τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, χρειάζεται να μπορούμε να πάρουμε απόσταση από τα συλλογικά πρότυπα, να δούμε και να καταλάβουμε τι εξυπηρετεί εμάς ή το παιδί μας, τι μας κάνει ευτυχισμένους στα αλήθεια; Χρειάζεται να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας από το σύνολο για λίγο και να δούμε αφιλτράριστα αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Με αυτό τον τρόπο ερχόμαστε στην ίδια πλευρά με τη «δυσκολία» και όχι απέναντι (αντιμέτωποι). Αν συντονιστώ σε αυτό που μου λένε οι άλλοι, έξω από φίλτρα, εμπειρίες, περιορισμούς και πεποιθήσεις, τότε είναι πιο πιθανό να είμαι ανοιχτός και πρόθυμος να ακούσω, να κατανοήσω και στη συνέχεια να αποδεχτώ αυτό που συμβαίνει.
Τι θα μάθεις στο live με τη Χρύσα Ψωμιάδου, Educator και NLP Master Coach τη Τρίτη 24/01 στις 15:30 στο group για τα μέλη του Project Parenting:
Στο live θα ακούσεις ότι οι δυσκολίες είναι κάτι σχετικό για τον καθένα μας και ότι χρειάζεται να τις παρατηρούμε μεμονωμένα. Παίρνοντας απόσταση από τις «δύσκολες» καταστάσεις μπορούμε να:
– είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί μπορούμε τη δεδομένη χρονική στιγμή
– τις διαχωρίζουμε από συλλογικές πεποιθήσεις
– παρατηρούμε τη μεγάλη εικόνα
– μάθουμε μέσα από αυτές
– βλέπουμε παραπάνω από μια επιλογές
– λαμβάνουμε πιο γρήγορα σημαντικές αποφάσεις