"Άστο να κλάψει για να γίνει ανεξάρτητο'': Γιατί δεν ισχύει και πώς η αγκαλιά προάγει την ψυχική υγεία του μωρού σου.

Ας δούμε αυτό το θέμα από την αρχή …

Το βρέφος από  την πρώτη στιγμή της γέννησής του επικοινωνεί με το κλάμα. Είναι ο μόνος τρόπος που έχει για να μας «πει» τι χρειάζεται, πως νιώθει, τι του αρέσει και τι όχι. Το βρέφος εξ αρχής δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως ξεχωριστό πρόσωπο  από την μητέρα του. Θα φτάσει περίπου 5 με 6 μηνών για να αντιληφθεί πλήρως ότι είναι ένα ξεχωριστό από την μητέρα του πρόσωπο. Από την πρώτη κιόλας ημέρα της γέννησης είναι ένα απόλυτα εξαρτημένο όν. Έχει ανάγκη να το ντύσεις, να το ταΐσεις, να το αλλάξεις πάνα, να το φροντίσεις, να το διασκεδάσεις και να το κοιμήσεις. Έχει επίσης ανάγκη να νιώσει ασφάλεια στην αγκαλιά σου, να νιώσει ηρεμία και γαλήνη όταν το φροντίζεις, να νιώσει αγάπη και ζεστασιά όταν αλληλεπιδρά μαζί σου.  Το κλάμα του είναι ο λόγος του και η βασική του επικοινωνία μαζί σου. Καθώς μεγαλώνει και μπορεί να διαχειρίζεται καλύτερα το σώμα του, το κλάμα εκφράζει τις βασικές ανάγκες τροφής και δυσαρέσκειας καθώς και τον εκνευρισμό και την υπερδιέγερση. Όσο το παιδί μαθαίνει να εκφράζετε όλο και περισσότερο χρησιμοποιεί το κλάμα για να εκφράσει τα πιο δυσάρεστα συναισθήματα όπως ο θυμός αλλά και τα έντονα συναισθήματα όπως ο φόβος . Ένας από τους βασικούς λόγους για να κλάψει ένα βρέφος είναι η απομάκρυνση του γονέα, γνωστό ως άγχος αποχωρισμού. Όλα τα χρόνια που είσαι ο κύριος φροντιστής του , του έχεις δώσει την ασφάλεια της ανταπόκρισης στις ανάγκες τόσο σωματικές όσο και συναισθηματικές.

Ποια είναι όμως η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι γονείς με το συνεχόμενο ή επαναλαμβανόμενο κλάμα;

Όταν ένα μωρό θα ξυπνήσει μέσα στη νύχτα με κλάματα οι γονείς θα πρέπει να ανταποκριθούν άμεσα, να το ταΐσουν, να του αλλάξουν την πάνα, να το πάρουν αγκαλιά. Τι γίνεται όμως όταν αυτό επαναλαμβάνετε ξανά και ξανά? Ένα μωρό που ξυπνά συνεχώς με κλάματα φέρνει ένταση και απόγνωση σε έναν γονιό που πρέπει να ξυπνήσει ξανά και ξανά. Η μεγαλύτερη, λοιπόν, δυσκολία είναι το κλάμα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έρευνες έχουν γίνει σε διάφορες μεθόδους ύπνου των μωρών με πολλά και αντικρουόμενα αποτελέσματα. Το κοινό, όμως, στοιχείο είναι ότι το μωρό δεν ανεξαρτητοποιείτε μέσα από την διαδικασία του κλάματος. Το επίπεδα στρες αυξάνονται κατά την διάρκεια της έντασης τόσο στο μωρό όσο και στον γονέα. 

Πόσο εύκολο είναι στον γονέα να περιμένει χωρίς να κάνει τίποτα, καθώς ακούει το συνεχόμενο και αυξανόμενο κλάμα του παιδιού του;  Όταν μια διαδικασία είναι στρεσογόνα τόσο για το ένα όσο και για το άλλο μέλος που συμμετέχει, τότε η διαδικασία δεν λειτουργεί σωστά. 

Ακόμα και αν μάθει να κοιμάται μόνο του μέσα από μια στρεσογόνα διαδικασία ας δούμε τι θα πάρει σαν βιωματική γνώση από αυτή τη διαδικασία. 

• Αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει διαθέσιμος φροντιστής να καλύψει την ανάγκη του, αυτή που τον κάνει να κλαίει
• Εξαντλείτε από το κλάμα και αποκοιμάται από κούραση και ένταση
• Η ανάγκη του για σύνδεση και φροντίδα μένει ακάλυπτη

Τι μαθαίνει όμως ένα μωρό που το κλάμα του σε αυτές τις βρεφικές ηλικίες καλύπτεται και φροντίζεται;

Το βρέφος είναι όπως είπαμε ήδη ένα εξαρτημένο όν για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Χρειάζεται την παρουσία του γονέα και δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο του στον κόσμο. Δεν είναι λοιπόν καθολόυ ανεξάρτητο σε κανένα τομέα. Πως μπορούμε να το κάνουμε ανεξάρτητο στον ύπνο ή κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;

Ας πάρουμε, λοιπόν, σαν δεδομένο ότι τα βρέφη δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητα πλάσματα. Όταν φροντίζουμε και καθησυχάζουμε το κλάμα τους είτε με αγκαλιά είτε με κάλυψη αναγκών, τότε φροντίζουμε ώστε το μικρό εξαρτημένο από εμάς βρέφος να γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί και κατ’ επέκταση ένας ανεξάρτητος ενήλικας. Καλύπτοντας το κλάμα φροντίζουμε το παιδί μας νιώθει ασφαλές, να αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του και να βιώνει μια σταθερότητα που εν τέλη θα το κάνει να νιώσει πως μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα πράγματα μόνο του και να μπορέσει να γίνει ανεξάρτητο και ελεύθερο πλάσμα. Όταν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα με αγκαλιά και φροντίδα ενδυναμώνουμε ψυχικά το παιδί μας δίνοντάς του τη σιγουριά ότι θα το στηρίζουμε και τα το φροντίζουμε όταν το χρειάζεται.

Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν ανεξάρτητα μωρά, χρειαζόμαστε μωρα γεμάτα με αγάπη, ασφάλεια και ελευθερία στην εξερεύνηση για να μπορέσουμε να έχουμε ανεξάρτητα παιδιά και εν τέλη ανεξάρτητους ανθρώπους. 

Μύθοι σχετικά με το κλάμα των μωρών σχετικά με τον ύπνο.

• Η εκπαίδευση ύπνου βασίζεται στη μέθοδο «άστο να κλάψει»
• Υπάρχει ο «σωστός» χρόνος που πρέπει να αφήσουμε το μωρό να κλάψει όταν κάνουμε εκπαίδευση ύπνου.
• Δεν είναι πραγματικά εκπαίδευση ύπνου αν δεν έχει μπόλικο κλάμα

Ο ύπνος αφορά μια σειρά πολλών συνθηκών που πρέπει να καλύψουμε, συνεπώς υπάρχουν πολλοί ειδικοί στον ύπνο που χρησιμοποιούν διάφορες προσωποποιημένες μεθόδους, ανάλογα με  εκάστοτε οικογένεια και μπορούν να βοηθήσουν σε αυτή τη διαδικασία. 

Τι θα μάθεις σε αυτό το webinar; Κάνει το κλάμα τα μωρά ανεξάρτητα;

• Σε αυτό το webinar μιλάμε για το τι σημαίνει το κλάμα των βρεφών και αν μπορούν ή όχι να το χρησιμοποιήσουν εξ αρχής. 
• Τι κάνουμε με το βραδινό κλάμα;
• Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οι γονείς όταν το βρέφος κλαίει συχνά;
• Τι μαθαίνει ένα βρέφος όταν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα του;
• Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι μύθοι για το κλάμα της εκπαίδευσης ύπνου των βρεφών;
• Μπορεί ένα μωρό να είναι ανεξάρτητο;
• Τι σημαίνει ανεξάρτητο μωρό;

Σε περιμένουμε σε αυτό το webinar για να συζητήσουμε μαζί πως μπορεί το κλάμα να φανεί χρήσιμο και αν μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να γίνει ανεξάρτητο.