Διαχείριση της γονεϊκότητας σε περιόδους κρίσης.
Μια συζήτηση με αφορμή την πανδημία
Το να είναι κανείς γονιός είναι ένα σύνθετο έργο. Αφενός μεν η διαδικασία ερχομού ενός παιδιού στον κόσμο, η ανάπτυξή του, η σχέση που θα δημιουργήσει με τους γονείς, την ευρύτερη οικογένεια, τους άλλους, και εντέλει κυρίως με τον εαυτό του. Αφετέρου δε ο ίδιος ο κόσμος του γονιού-ψυχικός, διαπροσωπικός, κοινωνικός, συνιστούν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό αναγκών, συσχετισμών, αλληλεπίδρασης, χειρισμών, που απευθύνονται στο γονιό για να τις διαχειριστεί.
Όλα τα προηγούμενα, ακόμα και αν αρκετές φορές επιφέρουν δυσκολίες, κατανοούνται ως αναμενόμενα στη φυσιολογική εξέλιξη αυτού που ονομάζουμε γονεϊκότητα.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν πέρα απ’ τις φυσικές διεργασίες ο γονιός αντιμετωπίζει μια κρίση;
Γονεϊκότητα και Εαυτός. Το μονοπάτι του να είναι κανείς γονιός μπορεί να αποτελέσει μια ουσιαστική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου. Το να καταφέρει ένας άνθρωπος να μην εγκαταλείψει την ταυτότητά του όταν γίνεται γονιός, μα να την εμπλουτίσει και να την μεταμορφώσει μπορεί να δημιουργήσει ένα γονιό που ζει την εμπειρία της γέννησης και του μεγαλώματος ενός παιδιού σαν ένα ταξίδι συναρπαστικό!
-Πώς μπορώ να αντιληφθώ τις συνέπειες που έχει σ’ εμένα τον ίδιο/την ίδια μια περίοδος κρίσης;
-Πώς μπορώ να χαρτογραφήσω τους τρόπους με τους οποίους η κρίση επηρεάζει το παιδί μου;
-Πώς θα ανακαλύψω τρόπους με τους οποίους μπορώ να στηρίξω τόσο τον εαυτό μου, όσο και το παιδί μου κατά τη διάρκεια περιόδων κρίσης;
