Έχεις αναρωτηθεί πολλές φορές, τι γίνεται στην περίπτωση που πατέρας και μητέρα διαφωνούν πάνω σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα που αφορά το παιδί; Πρέπει να κρατούν ίδια στάση, ενιαίο μέτωπο, ή να διαφωνούν μπροστά στο παιδί; Και αυτή η διαφωνία μήπως μπερδεύει περισσότερο το παιδί; Μήπως δεν ξέρει ποιον γονιό να ακούσει; Σου λένε συχνά “Οι γονείς πρέπει να έχουν ενιαίο μέτωπο”, τι ισχύει στην πραγματικότητα;
Μας προδιαθέτει για «μάχη» και υπονοεί ότι θα υπάρξει «νίκη» ή «ήττα» της μιας και της άλλης πλευράς.
Στο παρελθόν που η οικογένεια ήταν πραγματικά μια δομή εξουσίας, το ενιαίο μέτωπο βοηθούσε τους γονείς, που είχαν την εξουσία, να την αυξήσουν και να τη συντηρήσουν. Εξάλλου ο νόμος και η τάξη επιβάλλονται πιο αποτελεσματικά όταν οι εξουσιαστές-γονείς συμφωνούν. Άραγε, πώς να καταφέρει το παιδί να υπερασπιστεί το δίκιο του, τα “θέλω” και τις ανάγκες του, όταν έχει απέναντί του δύο μεγάλους που έχουν συμμαχήσει; Και πόσο μόνο του πρέπει να νιώθει το μικρό παιδί σε μια τέτοια συνθήκη;
Είναι τουλάχιστον πραγματικό και ρεαλιστικό, αφού μάλλον δεν ταυτιζόμαστε στα πάντα. Σε κάποια πράγματα σίγουρα θα διαφωνούμε. Δεν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, δεν μας εκνευρίζουν τα ίδια πράγματα, δεν έχουμε τις ίδιες ανάγκες, και πιθανόν, να μην έχουμε ούτε τις ίδιες ακριβώς αξίες. Οπότε ακολουθώντας τον κανόνα «κοινό μέτωπο» κάποιος από τους δύο γονείς είναι μη αυθεντικός και άρα μη αποτελεσματικός. Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την κούραση του ενός γονέα από την προσπάθεια να επιβάλει στο παιδί ένα όριο που δεν είναι δικό του!
Για το στερεότυπο της φράσης αυτής μας μιλά η Δανάη Τριανταφύλλη, Σύμβουλος Γονέων και Ψυχοθεραπεύτρια. Για αυτήν, σημασία έχει να βρούμε πως συνδεόμαστε σε μια αποσυνδεμένη, πλέον, κοινωνία.
Το περιεχόμενο της σειράς βασίζεται κυρίως στη γνώση και την εμπειρία του επαγγελματία. Ενδεικτικά κάποια βιβλία που μπορείτε να βρείτε υλικό σχετικά με το θέμα:
