Τρέχεις πάντα για να καλύψεις τις ανάγκες των άλλων; Νιώθεις ότι επηρεάζεσαι από αυτά που σου λένε; Ποια ήταν η τελευταία φορά που αισθάνθηκες ότι πήρες μια συνειδητή απόφαση; Για να καταφέρεις να δείξεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χρειάζεται να βάλεις όρια στη γνώμη των άλλων!
Τα πρώτα διδάγματα τα οποία λαμβάνουμε για εμάς ακουμπούν κατά κύριο λόγο τις σχέσεις μας με τους άλλους. Ο πατέρας της Προσωποκεντρικής θεραπευτικής προσέγγισης Carl Rogers αναφέρει κάτι εξαιρετικά σημαντικό και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου, “Στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους βρήκα ότι δεν βοηθά, μακροπρόθεσμα, να δρω σαν να είμαι κάτι που δεν είμαι…”. Για να το πετύχεις αυτό χρειάζεται να βάλεις τα όριά σου.
Αναρωτιέμαι, πόσες φορές στην καθημερινότητά σου έχεις φορέσει ένα προσωπείο καλώς καμωμένο προκειμένου να χωρέσεις σε ένα πλαίσιο; Πολλές φορές έχω την αίσθηση πως δεν επιτρέπεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου να αφουγκραστεί τα διαφορετικά συναισθήματα τα οποία έρχονται στην επιφάνεια κατά τη συναναστροφή σου με τους άλλους. Σαν να στερείς από τον εαυτό σου την αποδοχή, τη ζεστασιά, τη στοργή, την κατανόηση και πολλά ακόμα.
Οι σχέσεις παρουσιάζουν κάτι μεταμορφωτικό και φυσικά πολύ ουσιώδες, κυρίως όμως όταν είναι αληθινές. Μέσα από την ειλικρινή επαφή γίνεται πιο εύκολο να αφήσεις τον εαυτό σου να διαπραγματευτεί, να επεξεργαστεί αλλά και να δεχτεί τα όριά του. Ωστόσο για να συμβεί αυτό χρειάζεται να επιτρέψεις στον εαυτό σου να υπάρχει ως εαυτός και να είναι διατεθειμένος να χτίσει γέφυρες με τους άλλους δίχως να χάνεται.
Με λίγα λόγια, δεν απομακρύνομαι από τον εαυτό μου αν έχω φτάσει στο σημείο να εμπιστεύομαι βαθιά τις εμπειρίες μου και η αξιολόγηση των άλλων δεν αποτελεί οδηγό για εμένα.
Ο Carl Rogers αναφερόταν στα ανθρώπινα όντα ως αυτάρκεις οργανισμούς, οι οποίοι θα “μεγάλωναν” ευτυχέστερα και θα βίωναν καλύτερη ζωή αν κάποιοι άλλοι ανθρώπινοι οργανισμοί δεν παρουσιάζονταν στο δρόμο τους και τους “φορούσαν” όρους αξίας. Ομολογώ πως δεν θα μπορούσε να περιγράψει πιο στοχευμένα τη βαθιά επιρροή των άλλων στο άτομο και στη πραγμάτωσή του.
Μονάχα ένα πρόσωπο είναι ικανό να γνωρίζει αν ό,τι βιώνεις και κάνεις είναι αληθινό ή ψευδές, σωστό ή εσφαλμένο, τολμηρό ή ανιαρό, με σκοπό ή χωρίς κλπ. και αυτό το άτομο είσαι εσύ!
Είναι πλούσιο να συγκεντρώνεις απόψεις, θέσεις, στοιχεία γενικά σχετικά με το τι έχεις κάνει ή κάνεις στη ζωή σου. Ακόμα και οι αξιολογήσεις ή οι έπαινοι τους οποίους πιθανότατα έχεις δεχτεί αποτελούν τροφή για τη δική σου προσωπική διεύρυνση.
Καθώς λοιπόν ζυγίζεις όλα τα προαναφερόμενα είναι αναγκαίο αλλά και βαθιά φροντιστικό θα έλεγα, να καθορίσεις τη σημασία όπως και την ωφελιμότητά τους για εσένα. Αυτό λοιπόν είναι ένα έργο το οποίο δεν μπορείς να το αφήσεις σε κανέναν άλλον, παρά μόνο στον ίδιο σου τον εαυτό.
Ας έχουμε υπόψιν μας πως το να ακολουθείς τα συναισθήματά σου συνδέεται άρρηκτα με το βίωμά σου, και το να δρα κανείς σύμφωνα με αυτά τροφοδοτεί την ιδέα του να παραμένει ο εαυτός του χωρίς να υπακούει από συνήθεια και σεβασμό προς τους “κανόνες”. Κάτι το οποίο εμφανίζεται αρκετά συχνά ως δεδομένο έχει να κάνει με το γεγονός πως αυτό το οποίο ενοχλεί εντέλει δεν έχει να κάνει με το ότι οι πεποιθήσεις ή τα συναισθήματα έχουν “προέλθει από τους άλλους” αλλά με το ότι τα έχουμε λάβει δίχως να έχουμε φιλτράρει αν είναι όντως απαραίτητα και κατάλληλα για εμάς.
Εάν κάτι επηρεάζει εσένα, επηρεάζει και το περιβάλλον γύρω σου. Το να βιώνεις τον εαυτό σου σε κάθε του διάσταση είναι ένα συνεχές αλλά βαθιά θεραπευτικό ταξίδι.
