Συχνά ακούμε ότι πρέπει να «βρούμε τον εαυτό μας», να τον αγαπήσουμε ή να δουλέψουμε τη σχέση μαζί του.
Τι γίνεται όμως αν η σχέση με τον εαυτό δεν είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση;
Τι γίνεται αν ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας έχει διαμορφωθεί μέσα από τα βλέμματα, τις σχέσεις, τις προσδοκίες και τις εμπειρίες που έχουμε ζήσει από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας;
Σε αυτό το short video, η Αθηνά Καρατζά, Δρ. Κοινωνιολογίας, φωτίζει μια σημαντική κοινωνιολογική αλήθεια: ο εαυτός δεν χτίζεται σε απομόνωση. Διαμορφώνεται μέσα από τις σχέσεις μας με τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας και τα κοινωνικά περιβάλλοντα στα οποία ανήκουμε.
Μέσα από το βίντεο θα ανακαλύψεις:
• Πώς διαμορφώνεται η σχέση με τον εαυτό από την παιδική ηλικία
• Τι ρόλο παίζουν οι γονείς και οι σημαντικοί άνθρωποι στη διαμόρφωση της αυτοεικόνας
• Πώς το κοινωνικό βλέμμα επηρεάζει όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας
• Γιατί η αναγνώριση, η αποδοχή και η σύνδεση είναι θεμελιώδεις για την ανάπτυξη της ταυτότητας
• Τι σημαίνει πραγματικά ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον
• Γιατί ακόμη και η προσωπική ανάπτυξη είναι μια διαδρομή που περνά μέσα από τις σχέσεις μας
Ένα βίντεο που θα σε βοηθήσει να δεις διαφορετικά τη σχέση με τον εαυτό σου και να κατανοήσεις πως η αυτοεικόνα, η αυτοεκτίμηση και η αίσθηση της αξίας μας δεν γεννιούνται στο κενό, αλλά μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις που μας διαμορφώνουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Berger, P.L., & Luckmann, Th., (2003). Η κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας: μια πραγματεία στην κοινωνιολογία της γνώσης (μτφρ.: Κώστας Αθανασίου, επιμ.: Γ. Κουζέλης & Δ. Μακρυνιώτη), Αθήνα: Νήσος.
Berne E., Παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι: το βασικό εγχειρίδιο της συναλλακτικής ανάλυσης (μτφρ.: Λ. Εκκεκάκη), Αθήνα: Μεταίχμιο, 2015.
Bourdieu, P., & Wacquant, L., (2007). An Invitation to Reflexive Sociology, Κέμπριτζ: Polity Press.
Butler, J. (2008). Σώματα με σημασία: οριοθετήσεις του «φύλου» στο λόγο (μτφρ.: Π. Μαρκέτου, εισαγ., επιστ. επιμ.: Α. Αθανασίου), Αθήνα: Εκκρεμές.
Connell, R. W. (2002). Gender: Short Introductions. Polity Press.
Cooper M., O’ Hara M., Schmid P.F. & Bohart A.C. (2021). Προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική: θεωρία, εφαρμογές και θεραπευτική πρακτική (επιστ. & μεταφρ. επιμ.: Ι. Κουστένη & Π. Ζαρογιάννης, μτφρ.: Μεταφραστική ομάδα της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας), Αθήνα: Παπαζήση.
Featherstone, M., Hepworth, M. & Turner B.S. (επιμ.), (1991). The Body: Social Process and Cultural Theory, Λονδίνο: Sage Publications.
Gottlieb L., Ίσως πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον (μτφρ.: Μ. Λουκάτου), Αθήνα: Opera, 2020.
Miller A., Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας (μτφρ.: Ε. Αλεξοπούλου & Ν. Λαζαρίδης), Αθήνα: Ροές, 2021.
Oakley, A. (2016). Sex, Gender and Society. Routledge.
Ormay A.P.T., Η κοινωνική φύση των προσώπων: ένα πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο (μτφρ.: Γ. Μερτίκας), Αθήνα: Τόπος, 2016.
Καρατζά, Α. (2020). «Η επιθυμητή κοινωνική ταυτότητα: ένα “σώμα για τον άλλο”», στο Μπούνα, Α. & Παπάνης, Ε. (επιμ.), Ταυτότητα φύλου και σεξουαλικότητα, Αθήνα: Ηδυέπεια.
Κουλούρη, Χ. (2012). Φύλο και κοινωνική κατασκευή της ταυτότητας. Αθήνα: Gutenberg.
Μακρυνιώτη, Δ. (2004). Σώμα και φύλο: σύγχρονες προσεγγίσεις. Αθήνα: Παπαζήση.
Μπούνα-Βάιλα, Α. (2019). Η διαμόρφωση της έμφυλης ταυτότητας: ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου. Αθήνα: Πεδίο.
